Het fotohokje van de V&D
Als ik aan de V&D denk, denk ik aan de roltrappen die we namen om op de tweede verdieping te komen. En daar stond hij dan: helemaal achterin de hoek tussen de cd’s: het fotohokje!
hij was het kiekeboemannetje
met een aangeboren laskap
en smeedlucht in zijn neus
de gloeiende bode van vuur was hij
altijd op weg
naar een brandnieuwe bubbel
die hij plette en krulde
hij lastte zijn blik, zijn dagen
tot platen van taal
van buiten robuust en weerbarstig
van binnen smeulde zijn verhaal
hij was dichter van ijzer en staal
lees wat er staat
Samen beleven we meer
Reacties op dit verhaal