Het fotohokje van de V&D
Als ik aan de V&D denk, denk ik aan de roltrappen die we namen om op de tweede verdieping te komen. En daar stond hij dan: helemaal achterin de hoek tussen de cd’s: het fotohokje!
weet je nog?
jij mooi mystiek lichaam van cement en steen
toen de mensen naar jou toe kwamen
en jullie één waren samen
in geloof dat afbrokkelde op den duur
er klinkt nu geen amen meer maar applaus
als uitbater van jouw adembenemend figuur
’t is droevig maar het moet
zeggen ze
nu de tijden zijn veranderd
dansen dertigers onder jouw gewelven
maar dat alles gaat voorbij
niet jij
want luister
het gezang en orgelspel
zit nog in je muren
als het diepe ademhalen van wat eeuwig was
en altijd zal duren
Samen beleven we meer
Reacties op dit verhaal